De nacht daalt langzaam neer, als een gebed dat zonder geluid wordt losgelaten.
De wind beweegt zacht, raakt de bladeren aan, strijkt langs het halfopen raam en blijft dan hangen op mijn borst — de plek waar verlangen altijd terugkeert zonder te worden uitgenodigd.
O nachtwind,als jij nog steeds trouw zwerft van het ene land naar het andere,
breng dan mijn groet van verlangen aan haar over —zij die ver weg is in een vreemd land,zij wier naam ik alleen in stilte noem,
opdat de wereld niet jaloers wordt op het geheim van mijn hart.
Ik sta tussen twee tijden.
Het jaar 2025 staat op het punt te vertrekken —een jaar dat langzaam wordt achtergelaten,vol sporen die ik nog niet één voor één heb kunnen oprapen.
Er is gelach dat niet kon terugkeren,
er zijn tranen gevallen zonder getuigen,
en er is liefde die bleef,ook al scheidt afstand ons als een oceaan die niet te tellen is.
Ik heb één ding van de tijd geleerd:
dat liefde niet altijd bezit verlangt.
Soms wil zij alleen trouw wachten,
als een klein lampje langs een donkere weg —het verlicht niet de hele wereld,
maar is genoeg om de weg naar huis te tonen.
Ik ga door lange nachten heen terwijl ik met de wind spreek.
Aan hem vertel ik over volwassen verlangen —verlangen dat niet schreeuwt,
verlangen dat niet dwingt,
verlangen dat alleen gehoord wil worden door God en het universum.
O nachtwind, zeg haar dat het goed met mij gaat,ook al zit de eenzaamheid vaak naast mij.Zeg haar dat ik nog steeds op haar wacht op een eenvoudige manier:
haar naam noemen in mijn gebeden,
haar bewaren in mijn geduld,en de afstand aanvaarden als een beproeving voor oprechte liefde.
Velen denken dat liefde gaat over vasthouden,over zoete woorden die worden tentoongesteld,over beloften die luid worden verkondigd zodat de wereld het weet.
Maar zij vergeten —
ware liefde wordt vaak geboren in stilte,
groeit in trouw die door niemand wordt bekeken.Voor een hoogmoedig hart is liefde een overwinning.Maar voor een hart dat nederigheid leert,is liefde een offer.
Ik wil dat haar hart weet dat ik de tijd niet dwing om sneller te lopen,
de afstand niet forceer om korter te worden.
Ik geloof alleen dat,
als liefde voortkomt uit het juiste licht,
zij haar eigen weg zal vinden —
of via een ontmoeting,of via een overgave die bevrijdt.
Nu klopt het jaar 2026 bijna aan de deur.
Ik verwelkom het niet met het rumoer van lege hoop,maar met een rustige overtuiging.Als zij terugkeert,
zal ik haar met dankbaarheid ontvangen.
Als zij ver weg blijft,zal ik haar blijven liefhebben met gebed.
Want ware liefde wordt niet gemeten aan hoe dichtbij de afstand is,
maar aan hoe ver het hart trouw kan blijven.
O nachtwind,als jij op een dag langs de plek waait waar zij staat,fluister dit dan zachtjes in haar oor:
“Er is iemand die van je houdt zonder voorwaarden,op je wacht zonder grenzen,
en voor je bidt zonder moe te worden —
niet om je te bezitten,maar opdat jij je geluk blijft vinden.”En als de tijd ons ooit weer samenbrengt,laat die ontmoeting dan plaatsvinden niet door een dwingend verlangen,maar door een liefde die is gerijpt door geduld.
Penulis : Amatus Rahakbauw
